door Judith van den Hoorn.  
 
Maar de deur van de kapel staat altijd open voor iedereen die dat wil", aldus Jan Onland, huisgenoot van de Norbertijnen. Hij draait al jaren mee in het dagelijks leven van de broeders en leidt de organisatie van bepaalde activiteiten rondom De Essenburgh.

Dat de Norbertijnen zich in 1950 in Hierden vestigden kwam omdat de Abdij van Berne (Noord-Brabant), gesticht door de toenmalige prior Paulus Gevers, steeds voller raakte. Al in 1943 werd gepraat over een nieuwe plek waar de Norbertijnen gehuisvest zouden worden. Toen in 1945 het aantal kandidaten opnieuw toenam, rolden allerlei ideeën over tafel om dit op te lossen. Uiteindelijk werd op 11 juli 1950 de knoop doorgehakt en twintig abdijbewoners vertrokken naar kasteel De Essenburgh.

Hier moest echter nog wel veel aan gewerkt worden voor het bewoonbaar was. "Het pand had na de oorlog leeggestaan en er was weinig van het landgoed overgebleven; het was absoluut verwaarloosd", weet Thomas Tielemans, een van de Norbertijnen die op de priorij woont. "We hebben met z'n twintigen gewerkt van augustus tot november om het bewoonbaar te maken."

De grote groei van destijds is al enkele jaren niet meer. "Er komen niet veel nieuwe Norbertijnen bij ons, maar af en toe komen er wel jongeren die even willen snuffelen, een tijdje mee willen leven. Wij noemen ze 'vermoeide zielen', mensen die afstand willen nemen van het dagelijks leven. Iedereen is welkom, we maken geen onderscheid."

Sinds 1992 kent de priorij wel een zustergemeenschap van vrouwennorbertijnen in de Mariëngaard.

Everardus-Jan Richter, de oudste van de groep Norbertijnen, is volgend jaar zestig jaar priester. "We zijn voor eenheid hier, iedereen is gelijk aan elkaar", aldus Richter. Daarmee sluit hij aan bij de basisgedachte van de Norbertijnen, zoals ze ook te vinden zijn op de eigen website ( www.norbertijnenhierden.nl ):

"Wij, de leden van beide kloostergemeenschappen, willen leven als volgelingen van Norbert van Gennep. De regel van Augustinus hebben wij als basis en de kern daarvan is eensgezind samenwonend, één van hart en één van ziel, samen op weg naar God." Elke dag zijn er drie diensten, het ochtendgebed om half acht, de middagdienst om kwart over twaalf en de eucharistieviering om zes uur. De Norbertijnen en huisgenoten eten gezamenlijk en hebben ieder een eigen slaap- en woonkamer. Sommige van hen hebben banen 'buitenshuis'.

Willemien van Bussel is sinds 1992 aangesloten bij het klooster en heeft een parttime baan in Amersfoort. "Eerst reageerden collega's afwachtend toen ze hoorden dat ik Norbertijn ben. Maar snel genoeg kwamen ze erachter dat ook ik gewoon een mens ben en accepteerden ze het."

"Wonen in een klooster is ook werk," zegt ze. "Omdat wij onder andere bidden voor mensen in nood. Ik kan omdat ik in Amersfoort werk alleen niet altijd bij het middaggebed zijn." Aanvankelijk, voor de komst van de Mariëngaard in 1992, gold nog gedeeltelijke participatie, wat inhield dat vrouwen geen lid waren, maar wel deel mochten nemen aan het groepsleven. De vrouwen wilden volledig Norbertijnen zijn en sinds de Mariëngaard zijn het twee zelfstandige kloostergemeenschappen op hetzelfde terrein. "Het is wel bij de tijd hoor, niet meer zoals vroeger. We kijken bijvoorbeeld in onze vrije tijd in de gezamenlijke ruimte naar het WK-voetbal," vertelt Van Bussel.

Het opvallende witte habijt dragen de Norbertijnen tijdens officiële gelegenheden. "De meeste Norbertijnen, op enkele bejaarden in de Abdij na, dragen het habijt alleen in de kapel tijdens het koorgebed en de Eucharistievieringen. Maar vroeger droeg men ook overdag het habijt", aldus Onland.

De Norbertijnen hebben vier geloften die nageleefd worden: een open oor, een open hart, open handen en vastheid van plaats. "We vinden het ook belangrijk om dat wat je beleeft, over te brengen naar andere mensen. We noemen dit ook wel vita mixta, wat Latijns is voor gemengd leven."

De Essenburgh heeft een spreuk die hooggehouden wordt door de bewoners: Serva Fidem. Dit betekent dat ze het geloof en de trouw bewaren. "Daarom kijken we naar de toekomst, omdat we ondanks dat we weten dat het bedrijfsmatig moeilijk is, toch blijven geloven."